بررسی آزمایش پروتئین ادرار ۲۴ ساعته و تشخیص بیماری کلیوی

بررسی آزمایش پروتئین ادرار 24 ساعته و تشخیص بیماری کلیوی

آزمایش ۲۴ ساعته پروتئین ادرار یا میزان پروتئین به کراتنین ادرار (UPCR)

نام رسمی: پروتئین ادرار

آزمایش ۲۴ ساعته پروتئین ادرار، عملکرد کلیه را بررسی کرده و به تشخیص برخی بیماری‌ها کمک می‌کند. در این تست، تمامی ادرار بیمار طی ۲۴ ساعت در یک یا دو  ظرف جمع اوری می‌شود. این ظرف‌ها باید در محیط سرد نگهداری شوند و سپس برای ارزیابی به آزمایشگاه فرستاده می‌شوند. متخصصین لابراتوار، میزان پروتئین ادرار را اندازه گیری می‌کنند. این تست بسیار ساده و غیر تهاجمی است.

در صورتی که میزان پروتئین موجود در ادرار، بیش از حد باشد به آن پروتئینوری گفته می‌شود که اغلب نشان دهنده آسیب دیدگی یا بیماری کلیه است. این تست نمی تواند نوع پروتئین موجود در ادرار را تعیین کند.  برای تعیین نوع پروتئین موجود در ادرار باید آزمایشات دیگری مانند الکتروفروزیس پروتئین ادرار و سرم انجام شوند.  این تست همچنین علت از دست دادن پروتئین را مشخص نمی کند. در موارد خاصی ممکن است پروتئینوری ادرار نشانه آسیب کلیوی نباشد. این موضوع خصوصا در مورد کودکان صدق می‌کند. سطح پروتئین ادرار در طول روز ممکن است بیشتر از شب باشد. عوامل دیگری مانند استرس شدید نیز می‌توانند بر روی نتایج تست اثر بگذارند.

تست ۲۴ ساعته ادرار در صورتی تجویز می‌شود که علائم گلومرولونفریت (بیماری التهابی کلیه) یا سندرم نفروتیک (اختلال کلیوی) وجود داشته باشد. ابتلا به سایر انواع بیماری‌های کلیوی یا بروز سایر مشکلاتی که بر روی کلیه‌ها تاثیر می‌گذارند نیز موجب می‌شوند که پزشک این تست ا تجویز کند. برخی از این بیماری‌ها عبارتند از:

  • دیابت کنترل نشده
  • فشار خون بالا
  • لوپوس
  • عفونت مجرای ادرار

برای اطلاع از سایر بیماری های کلیوی از مطالب سایت پایگاه اورولوژی بهره ببرید.

در تست ۲۴ ساعته ادرار، در طول یک ۲۴ ساعت، چندین نمونه از ادرار گرفته می‌شود . این تست با تست پروتئین به کراتنین تفاوت دارد. در تست پروتئین به کراتنین، تنها یک بار نمونه ادرار گرفته می‌شود. گاهی ممکن است پس از این که نتیجه تست پروتئین به کراتنین بالا بوده، به دنبال آن، تست ۲۴ ساعته تجوسز شود.

برای دریافت اطلاعات بیشتر و مشاوره با متخصصان در آزمایشگاه تحت نظر دکتر میتوانید با شماره ما تماس بگیرید.

آزمایش ادرار


تست ۲۴ ساعته ادرار، میزان پروتئین‌های موجود در ادرار را اندازه گیری می‌کند. ممکن است همزمان، آزمایش خون نیز انجام شود و میزان آلبومین و پروتئین‌های دیگر خون نیز اندازه گیری شود.

این تست چگونه انجام می‌شود؟


بعد از آنکه شما نمونه ادرار را به آزمایشگاه تحویل دادید. تکنسین آزمایشگاه یک نوار معرف که روی آن پدهای حساس به رنگ قرار دارد را درون نمونه ادرار میگذارد. نحوه تغییر رنگ نوار معرف، تعیین می‌کند که چه میزان پروتئین در ادرار موجود است. دصورتی که لازم باشد، تکنسین به شما می‌گوید که باید ادرار خود را طی ۲۴ ساعت جمع اوری کنید و نحوه انجام این کار را به شما می‌گوید. لازم است برای این که نتایج تست شما دقیق باشند، دستورات تکنسین را به دقت دنبال کنید.

آمادگی برای انجام تست


داروهای مختلفی هستند که می‌توانند روی نتایج این تست تاثیر بگذارند. قبل از انجام تست به پزشک خود بگویید که چه داروهایی مصرف می‌کنید. قبل از مشورت با پزشک، مصرف هیچ دارویی را قطع نکنید.  داروهایی که در ادامه امده ممکن است بر روی نتایج آزمایش شما اثر بگذارند:

  • کم آبی بدن
  • تزریق ماده کنتراست رنگی برای انجام عکسبرداری رادیولوژی ظرف سه روز قبل از آزمایش
  • تمرینات ورزشی پرفشار
  • عفونت مجاری ادرار
  • ترکیب شدن ادرار با مواد ترشح شده از واژن در زنان

این تست چگونه است؟


برای انجام این تست، کافی است مانند حالت عادی ادرار کنید. این تست هیچ درد یا ناراحتی ندارد.

چرا این تست انجام می‌شود؟


چرا این تست انجام می‌شود؟

این تست اغلب زمانی انجام می‌شود که پزشک شما حدس می‌زند به مشکل کلیوی دچار شده اید. در مقاله درمان درد کلیه از سایت دکتر شریفی متخصص اورولوژی آمده است: “تشخیص پزشک از روی یک سری علائم و نشانه هایی است که باعث به خطر انداختن عملکرد کلیه می‌شود مانند: احساس مزه فلز در دهان، بوی بد دهان، تورم و تنگی نفس و …”  این تست ممکن است به عنوان تست غربالگری نیز انجام شود. هرچند وجود مقادیر کمی پروتئین در ادرار عادی است، اما با تست عادی و یک مرحله ای ادرار نمی توان وجود پروتئین را تشخیص دارد. در تست میکروآلبومین می‌توان وجود مقادیر بسیار کم آلبومین در ادرار را تشخیص داد در حالی که تشخیص این مقادیر با انجام آزمایش ادرار تک مرحله ای با نوار معرف ادرار (نوار حاوی خطوط رنگی)، میسر نیست.

نتایج نرمال

برای یک نمونه تصادفی از ادرار، مقادیر نرمال پروتئین باشد بین ۰ تا ۲۰ میلیگرم در دسی لیتر باشد.

برای آزمایش ادرار ۲۴ ساعته، مقدار پروتئین موجود در کل ادرار باید کمتر از ۸۰ میلی گرم باشد.

مقادیر گفته شده، پرکاربردترین معیارهای به کار گرفته شده در تعیین نتایج تست ادرار هستن اما ممکن است معیار آزمایشگاه‌های مختلف کمی با این معیار متفاوت باشد. برخی آزمایشگاه‌ها برای اندازه گیری نمونه‌های مختلف از معیارهای مختلفی استفاده می‌کنند. در مورد معنای نتایج تست خود از پزشک خود سوال کنید.

نتایج غیرنرمال به چه معناست؟

وجود مقادیر زیاد پروتئین در ادرار می‌تواند ناشی از عوامل زیر باشد:

  • نارسایی قلبی
  • مشکلات کلیوی مانند آسیب کلیوی، بیماری کلیه‌های دیابتیک و کیست کلیه
  • مشکلات حین بارداری مانند تشنج، مسمومیت بارداری، فشار خون بالا
  • مشکلات مجاری ادرار مانند عفونت و تومور
  • میلوم چندگانه

خطرات


این تست هیچ خطر یا عوارضی ندارد.

پروتئین در ادرار (پروتئینوری)


پروتئینوری بدین معناست که مقادیر بیش از حد پروتئین در ادرار موجود است که این حالت اغلب نشانه بیماری کلیوی است.  کلیه‌های سالم معمولا اجازه نمی دهند که پروتئین زیادی از فیلترهای انان عبور کند. اما کلیه آسیب دیده ممکن است بگذارد پروتئین‌هایی مانند آلبومین  از خون خارج شده و از طریق ادرار دفع شوند.  پروتئینورا در مواردی می‌تواند ناشی از تولید بیش از حد پروتئین در بدن باشد.

بیماری‌های کلیوی معمولا علائم ابتدایی و اولیه ندارند. یکی از اولین علائم بیماری کلیوی که ممکن است تشخیص داده شود، پروتئین در ادرار است که ممکن است طی آزمایشات روتین تشخیص داده شود. بعد از این تست برای بررسی عملکرد کلیه‌ها، تست خون نیز گرفته می‌شود.

دو عامل بسیار مهم برای ابتلا به پروتئینورا عبارتند از:

  • دیابت
  • فشار خون بالا

دیابت و فشار خون، هر دو موجب آسیب دیدن کلیه‌ها می‌شوند. سایر بیماری‌های کلیوی نیز می‌توانند موجب دفع پروتئین از ادرار شوند. سایر علل دفع پروتئین عبارتند از:

  • مصرف برخی داروها
  • آسیب دیدگی طی حادثه
  • مسمومیت
  • عفونت
  • بیماری‌های خود ایمنی

پروتئینوری خود یک بیماری نیست بلکه یکی از علائم بیماری است. درمان پروتئینوری به تشخیص صحیح بیماری که موجب بروز آن شده است، بستگی دارد. عدم درمان بیماری مزمن کلیوی می‌تواند موجب نارسایی کلیه شود. در صورتی که پروتئینوری بسیار خفیف یا موقتی باشد، نیازی به درمان آن نیست.

گاهی برای برخی بیماران خصوصا بیماران مبتلا به  دیابت و فشار خون برخی داروها تجویز می‌شوند مانند:

  • داروهای مسدود کننده آنزیم مبدل آنژیوتنسین (ACE inhibitors)
  • مسدود کننده‌های گیرنده آنژیوتنسین (ARBs)

انجام درمان‌های مناسب خصوصا برای بیماران مبتلا به دیابت و فشار خون بسیار ضروری است تا از بروز بیماری پیشرونده کلیوی و نارسایی کلیه جلوگیری شود.

سوالات متداول در مورد آزمایش ۲۴ ساعته ادرار


این تست برای اندازه گیری میزان پروتئین در ادرار انجام می‌شود. یکی از انواع پروتئین‌ها، آلبومین نام دارد.

پروتئین‌ها در واقع اجزای تشکیل دهنده بدن هستند و علاوه بر این وظایف مهمی از جمله تغذیه بافت‌ها، انتقال هورمون‌ها، ویتامین‌ها و سایر مواد معدنی، جریان داشتن میزان مایع کافی در بدن را بر عهده دارند. زمانی که کلیه‌ها سالم هستند، تقریبا هیچ پروتئینی از طریق ادرار دفع نمی شود (تنها مواد زائد درئن خون جدا می‌شوند و وارد ادرار می‌شوند). اما در صورتی که کلیه‌های شخص آسیب ببینند یا بیمار شوند، توانایی آن‌ها در فیلتر کردن پروتئین کاهش پیدا می‌کند و در نتیجه پروتئین مورد نیاز بدن از فیلترهای آسیب دیده کلیه عبور کرده و وارد ادرار می‌شود.

آلبومین نوعی از پروتئین است که مقادیر زیادی از آن در خون موجود است. از انجایی که مولکول‌های آلبومین بسیار کوچک هستند، اولین نوع پروتئینی هستند که از فیلترهای کلیه می‌توانند عبور کنند و در زمان آسیب دیدگی کلیه، از طریق ادرار دفع شوند.  وجود مقادیر کم آلبومین در ادرار با نام میکروآلبومینا شناخته می‌شود. با پیشرفت آسیب کلیه، میزان آلبومین موجود در ادرار بیشتر می‌شود و به این حالت، آلبومینا یا پروتئینورا گفته می‌شود.

این دو مشکل در اولین مراحل خود هیچ علائمی ندارند. با پیرفت بیماری و آسیب کلیه و از دست رفتن مقادیر بسیار زیاد پروتئین، تورم دست‌ها، پاها، شکم و صورت بروز می‌کند. اگر آلبومینورا پیشرفت کند می‌تواند موجب آسیب دائمی کلیه شود. در برخی از بیماران ، این شرایط موجب می‌شود که به پیوند کلیه نیاز باشد. بیمار چه علائم داشته باشد و چه نداشته باشد، تنها راه تشخیص ابتلای او به آلبومینورا و پروتئینورا، انجام تست ادرار است.
ابتلا به پروتئینورا همچنین با بروز بیماری‌های قلبی عروقی،  آسیب به رگ‌های خونی و بروز سکته قلبی و سکته مغزی و همچنین بیماری کلیوی در ارتباط است.

افراد مبتا به برخی بیماری‌های خاص از جمله، دیابت، فشار خون بالا و بیماری‌های گلیوی، بیش از دیگران در معرض خطر ابتلا به به مکیروآلبومینا یا پروتئینورا هستند. همچنین افراد مسن، افرادی با اضافه وزن زیاد و افرادی که سابقه خانوادگی در ابتلا به بیماری‌های کلیوی دارند، بیش از دیگران در معرض خطر هستند.

کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *